Dokąd teraz? [recenzja]

dokąd terazCo powinny zrobić kobiety, gdy ich mężczyzn ogarnia bezrozumny, bitewny szał? W tej sytuacji mądre kobiety mogą zrobić tylko jedno. Zjednoczyć się i działać na rzecz pokoju. Gdyż pokój, przyjaźń, miłość i życie są największymi wartościami. Także w świecie rządzonym przez testosteron, kontrast „my-oni” i rytm kolejnych, niechcianych pogrzebów ukochanych mężczyzn.

Nadine Labaki nakręciła dowcipny i wstrząsający manifest antywojenny. Fabuła „Dokąd teraz?” rozgrywa się w libańskiej wiosce, gdzie wspólnie i zarazem obok siebie żyją dwie społeczności. Muzułmanie i chrześcijanie współpracują w czasie pokoju, zabijają się, gdy tylko usłyszą wezwanie do walki – z mediów, w wyniku prowokacji, czasem wystarczy jedno, rzucone bezrozumnie słowo… Zabijają się mężczyźni, chowają ich kobiety. Grobów po obu stronach cmentarnej drogi przybywa. Tak to się toczy od lat (stuleci, tysiącleci?), wreszcie damska część populacji mówi „PAS!”. Te, które uczęszczają do meczetu i te, które odwiedzają kościół, wspólnie podejmą się każdego sposobu po to, by tylko utrzymać kruchą równowagę. Nie chcę już bowiem żadnego, spowodowanego wojną pogrzebu.

Film ma zdecydowanie pacyfistyczną wymowę, ale pokazuje coś jeszcze. Zderza ze sobą dwa żywioły. Agresywny, momentami bezrozumny (przepraszam Panów, tak są tu pokazani) pierwiastek męski, z przemyślnym, potrafiącym współpracować dla dobra wspólnego pierwiastkiem kobiecym. A przy tym kobiety Labaki są niesamowicie pełnokrwiste! Ostro żartują, nie cofają się przed grubym słowem i znają życie. We wszystkich jego aspektach. Pozwalają ponosić się uczuciom (ponieważ skoro wojna, to i oczywiście miłość ;)), jednak tylko do pewnego momentu. Gdy poczują, że poddanie się afektom może zagrozić wspólnemu dobru, wycofują się i pokazują światu dojrzałą kobiecą twarz. Taką, na której wypisana jest odwieczna mądrość ich matek, babek i prababek. Wojny się toczą, a kobiety trwają.

„Dokąd teraz?” to kino kobiece. Pięknie nakręcone, poetyckie, odrealnione i przerażająco realne zarazem. Psychologicznie i socjologicznie prawdopodobne, z wyrazistymi bohaterami. Polecam – jako ucztę dla oka i materiał do przemyśleń.

Wasza Pacyfistycznie Nastawiona Złoto Usta

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Filozoficznie, Publicystycznie, Recenzyjnie. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s